Mokra ściółka u indyków jest objawem, nie rozpoznaniem. Może zacząć się od cieknącego poidła, zbyt słabej wentylacji, zimnej posadzki, nadmiernej obsady, zmiany paszy albo biegunki. Jeśli hodowca tylko dosypuje świeżego materiału, wilgoć szybko wraca, a pod spodem powstaje zbita warstwa. Skutkiem są wyższy poziom amoniaku, gorszy komfort, zabrudzenie piór oraz zmiany na podeszwach stóp i piersi.
Gdy indyki zaczynają wydziobywać pióra lub skórę, trzeba działać tego samego dnia. Krew i odsłonięta tkanka przyciągają uwagę kolejnych ptaków, dlatego drobna rana może szybko przerodzić się w ciężki kanibalizm. Samo odłowienie „agresora” rzadko rozwiązuje problem: najczęściej zachowanie uruchamia kilka nakładających się czynników środowiskowych, żywieniowych lub zdrowotnych.
Histomonoza indyków, nazywana chorobą czarnej główki, należy do problemów, przy których czas reakcji ma ogromne znaczenie. Nazwa bywa myląca: ciemnienie skóry głowy nie jest objawem koniecznym. Znacznie ważniejsze są nagły spadek aktywności i apetytu, opuszczone skrzydła, nastroszone pióra, chudnięcie oraz żółtawe odchody. Takie objawy wymagają pilnego kontaktu z lekarzem weterynarii, ponieważ nie wystarczają do pewnego rozpoznania.
Dobry indycznik nie jest po prostu dużym kurnikiem. Musi pomieścić szybko rosnące ptaki, odprowadzić wodę i gazy z dużej ilości pomiotu, zapewnić równy dostęp do karmideł i poideł oraz pozwolić na bezpieczną obsługę. O wyniku odchowu decyduje nie pojedynczy parametr, lecz współpraca ogrzewania, wentylacji, ściółki, oświetlenia i obsady.
Żywienie indyków nie polega na znalezieniu jednej mieszanki dobrej na cały odchów. Potrzeby ptaków zmieniają się szybko: młode budują układ pokarmowy, kościec i odporność, później rośnie udział mięśni, a pod koniec tuczu ważne stają się koszt kilograma przyrostu i jakość ściółki. Dlatego praktyczny program dzieli się na fazy, a każdą zmianę paszy trzeba połączyć z obserwacją pobrania wody, masy ciała i wyrównania stada.